st.GiZMo

ถึงท่ารถที่จังหวัดอุบลฯ แล้ว ใช้เวลา 10 ชั่วโมงได้จากกทม. แต่ก็ไม่ทันรถ International Bus อุบล-ปากเซ รอบ 7 โมงตามที่ต้องการ แต่ไม่เป็นไร พวกเราเป็นเพื่อนคุณนาตาลีคิดบวก คิดแง่ดีไว้ก่อน ตกรถรอบแรกก็ดี ได้ทานข้าวเช้า แล้วก็ยืดเส้นยืดสาย ทำธุระส่วนตัว  รอรถรอบต่อไปตอน 9.30 น. ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง (ระยะทาง 42 ก.ม.) โดยรถจะจอดที่ชายแดนช่องเม็ก อ.สิรินธร จ.อุบลราชธานี จะเห็นด่านรูปทรงแปลกตา เขาให้ทุกคนลองไปทำพิธีการออกนอกประเทศ ตอนนี้ก็เตรียมพาสปอร์ตให้พร้อมนะ แล้วก็กรอกใบตรวจคนเข้า/ออกเมือง ให้เรียบร้อย ก็ไม่ยุ่งยากอะไร ต่อแถว ๆ สักพักก็เสร็จ

  แต่พวกเราก็ยินดีช่วยอยู่แล้ว เมืองพี่เมืองน้องกันนี่นา

ขึ้นรถ กิซโมก็ขอ ทำการบ้านซักหน่อย ด้วยการอ่านข้อมูลที่เที่ยวและ ภาษาลาว จะได้สื่อสารกันได้รู้เรื่องมากขึ้น ก็เลยขอนำเสนอ คำเด็ดให้รู้กันไว้ ก่อนไปเที่ยวลาวซักหน่อย

เบนหันมาถามเฮ็ดหยัง ถึงแหล่ว ๆ หัดภาษาลาวเพลิน  ตอนนี้ก็ถึงแล้ว เมืองปากเซ แขวงจำปาสัก 1 ใน 17 แขวง (จังหวัด) ของ ส.ป.ป. ลาว แขวงที่อยู่ทางใต้สุดของประเทศลาว  พวกเราได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจาก เอ่อ... คนขับรถรับจ้าง หน้าตารถคล้ายตุ๊กๆ  บ้านเรา พอลงปุ๊ป แต่ละคนแทบจะมาช่วย แบกกระเป๋าขึ้นรถ เป็นธรรมเนียมปฎิบัติที่ต้อนรับ นักท่องเที่ยวในหลายประเทศ แต่พวกเราเล่นตัวเล็กน้อยด้วยการ ไปเช็ครถประจำทางก่อน แต่มันหมดซะแล้ว หกคนเรียงแถว รับยิ้มชาวลาวกัน ได้เจ้าก้อง เป็นสารถี พาไปหาที่พัก (ทริปนี้พกดาบกันมา ไม่ได้จองอะไรไว้เลย หาเอาดาบหน้านั่นแหละ) โดยตกลงกันไว้ว่า ให้พาไปหาซักสองสามที่ในเมือง เจ้าก้องก็พาไปที่แรก ห้องดูเยิน ๆ มืด ๆ ชื้น ๆ แคบ ๆ แต่เจ้าก้องทำหน้าระรื่น เหมือนได้พามาที่พักแสนสบาย คืนละ 300 บาท นอนได้ 2 คน บอกก้อง ขอดูอีกซักที่สองที่เถอะได้โปรด คราวนี้เลยพาไปแบบสไตล์โรงแรมดูทีเดียว แต่แพงไปหน่อย พวกเราบ่ายหน้าหนี แอบงกหน่อย ก็เลยจบลงที่ โรงแรมศาลาจำปา ที่อยู่ไม่ไกลจากโรงแรมนั้น ห้องหับใหญ่ใช้ได้ มีน้ำอุ่น แอร์ ห้องดูสะอาดดี พวเราต่อรอง ขอเป็นห้องละ 3 คน เพราะมาแบบ ช 3 ญ 3 แต่เครื่องนอนมีให้สำหรับสองคน  แถมให้แค่หมอน และผ้าเช็ดตัวเพิ่มส่วนผ้าห่มกันหนาวไม่มี

พักหายเหนื่อย ออกมาทานข้าวสวาย(กวางวัน)กัน ถามคนดูแลที่พัก เขาแนะนำร้านเฝอ ที่อยู่เยื้องไปที่พัก ตอนนี้ก็บ่ายสาย ๆ แล้ว หิวกันจริงจัง ที่ร้านมีเฝอ (ก๋วยเตี๋ยว) ไก่กับหมู มื้อแรกทานกันไปคนละชาม โดนไปชามละ 50 บาท  แอบอึ้งเล็กน้อย เพราะก๋วยเตี๋ยวมีแต่ ไก่ติดกระดูกแถมหนัง หรือหมูน้อยหนึ่ง ไอ้เราก็นึกว่า ลาว ของจะถูก สงสัยจะไม่ใช่ซะแล้วแฮะ

อิ่มแล้วก็เที่ยวทันที ตอนแรกว่าจะไปเที่ยวพวกตาด(น้ำตก)กัน แต่คงไม่ทันแล้ววันนี้ คงเดินเล่นในเมืองปากเซ อย่างเดียว ปากเซเป็นเมืองที่หลายคนจะมาแวะพัก เพื่อไปเที่ยวตามที่ต่าง ๆ ดังนั้นเรื่องที่พักไม่ต้องกลัว เดินไปไหนก็เจอ ส่วนร้านค้า, ร้านอาหาร, ร้านอินเทอร์เน็ต ก็มีบริการครบครัน แต่ที่แปลกใจคือ เมืองดูออกจะเงียบ ๆ ไม่คึกคัก อย่างที่คิด ในกลุ่มตกลงว่าจะเข้าวัด เอาฤกษ์เอาชัยกันก่อน ก็เลยเดินไปที่วัดหลวง ที่อยู่ห่างจากที่พักเรา ประมาณครึ่งก.ม. เข้าไปก็พบกับความเงียบสงบจริงจัง ไม่มีคนเข้าวัดเลยแฮะ แต่สงสัยเป็นวันธรรมดา  

วัดหลวงเป็นวัดที่เก่าแก่แห่งหนึ่งของปากเซ ซึ่งเป็นสถานที่เก็บ อัฐิ ของ เจ้าเมือง ราชวงศ์สายจำปาสัก  หลายพระองค์ รวมทั้งอัฐิของ ท่านกระต่าย โดนสะโสลิด อดีตนายกรัฐมนตรี จุดเด่นคงเป็นสถูปที่่เรียงรายอยู่รอบวัด และเรือนไม้เก่าแก่ เป็นวิทะยาไลสงจำปาสัก ดูขลังได้อารมณ์ชวนถ่ายรูป ส่วนด้านหลังจะห้องเรียน ที่บรรยากาศดีมาก เพราะติดกับแม่น้ำเซโดน 

เข้าวัดเข้าวาไหว้พระกันแล้ว ก็ไปเข้าวังต่อเลย เดินไปอีกไม่ไกล ก็จะเจอจำปาสักพาเลด เป็นโรงแรมที่มีประวัติน่าสนใจทีเดียว เพราะเคยเป็นวังเก่าของ เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาสัก เจ้าผู้ครองนครองค์สุดท้าย ก่อนมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง เป็นระบบสังคมนิยม แม้จะเป็นพระราชวังของพระองค์ แต่พระองค์ก็ไม่ได้มีโอกาสครองพระราชวังหลังนี้เลย เพราะต้องลี้ภัยการเมืองไปประทับ ณ ประเทศฝรั่งเศส  พวกเราทำเนียนเข้าไปถามราคาค่าห้อง (แบบอยากรู้แพงมากไหม) ส่วนใหญ่เห็นฝรั่งมาเป็นกรุ๊ปทัวร์ เข้าพักกัน แล้วก็เตร่ถ่ายรูปกันไปด้วยอย่างแนบเนียน 

ระหว่างทางก็เห็น ที่แลกเงิน ก็เข้าไปแลกเงินกัน นั่งนับเงินเป็นแสนเป็นล้าน แต่เป็นสกุลกีบ (KIP) กันอย่างสนุกมือ และแวะวัดที่อยู่ไม่ไกลจาก โรงแรมจำปาสักพาเลซ ถ่ายรูปกันสักหน่อย เสร็จเดินเยอะก็หิวกันเล็ก ๆ พี่จินตหลาก็อยากกาแฟพอดี ห่างไปประมาณ 100 เมตร ก็เจอ ร้านคาเฟ Delta Coffee House & Restaurant เป็นร้านคาเฟลาว มีบริการอาหารไทย ลาว อิตาเลี่ยน ไม่ต้องแปลกใจทำไมมีอาหารไทยด้วย เพราะเจ้าของเป็นคนไทยนั่นเอง แต่กาแฟที่นี่เขาใช้ กาแฟลาว ที่ปลูกที่เมืองปากซองที่เลื่องชื่อในเรื่องรสชาติของประเทศลาวกันทีเดียวเชียว สั่งกาแฟ  และของกินเล่น (แต่ดูจริงจัง) มารองท้อง อย่างเช่น Iced Latte, ซุปหัวหอม, เปาะเปี๊ยทอด, สลัดทูน่า ยำ เต็มโต๊ะไปโม้ด

แล้วก็แวะพักผ่อนที่พัก นั่งดูทีวีไทยเพลินเลย ที่นี่มีสถานีลาวแค่สองช่องเท่านั้น นอกนั้น ชาวลาวบริโภครายการโทรศัพท์จากประเทศไทย กับเวียดนาม และรายการฝรั่งจากทรูวิชันบ้านเรา เริ่มมืดท้องก็เริ่มหิว ก็ได้คำแนะนำให้ไปกินร้านอาหารแถวริมแม่น้ำ แถวนั้นจะมีร้านอาหารเรียงรายกันเต็มไปหมด พวกเราเลือกร้านชื่อ กุ๊กกิ๊ก เพราะคิดว่าน่าจะมีอะไรกุ๊กกิ๊ก สั่งอาหารมากินอย่างเต็มโต๊ะ อาหารก็คือๆ  กับอาหารไทยนั่นแหละ แต่มาที่ลาว ก็ต้องสั่งปลาแม่น้ำทาน เคล้าเพลงไทยในสมัยอดีต เหมือนเปิดช่อง มะจัง ไปด้วยเลย เพลงคุณพี่พงษ์พัฒน์  ที่ไม่ได้ฟังมาน๊าน นาน ก็ได้ฟังก็วันนี้แหละ แล้วก็แกล้มด้วยเบียร์ลาว อากาศเย็นๆ สบาย ๆ ด้วยลมริมแม่น้ำ วันแรกช่างแสนชิลล์ ได้ใจ อิ่มเสร็จ ก่อนนอนพวกเรา ก็หัดนับเลขกันเป็นการฝึกสมอง เพื่อเวลานับแบงค์กีบ จะได้เก่งๆ ก่อนนอนด้วย ไพ่โปกเกอร์