st.GiZMo

 วันสอง : ปากเซ - คอนพะเพ็ง- สี่พันดอน

โปรแกรมเที่ยววันนี้ ตกลงกันว่าจะไปที่คอนพะเพ็ง แล้วไปค้างคืนกันที่ 4 พันดอน  เจ้าก้อง มารออยู่แล้วที่หน้าโรงแรม จ้างเขาไปที่หลัก 8  (กิโลเมตรที่ 8) คิดคนละ 40 บาท ออกรถไปได้หน่อยเดียว เวรกรรม ยางแตกเสียเวลาปะยางไปซักพักหนึ่ง มีให้ลุ้นแต่เริ่มออกตัวเลย เว้ย...

ก่อนไปหลัก 8 พวกเราให้เจ้าก้อง แวะตลาดดาวเรือง เพื่อแวะมากินอาหารเช้าที่นี่ ตลาดดาวเรืองเป็นตลาดสดใหญ่ของที่นี่ หน้าตลาดก็คล้ายๆ บ้านเรา พวกเราเลือกที่จะโซ้ย เฝอ ก๋วยเตี๋ยวเมืองลาว, ขนมเบื้องลาว เป็นอาหารเช้า บางคนก็ขอแวะไปสั่ง โกปี้ กับโอวัลตินร้อน มาเสริมด้วย

มาเที่ยวต่างถิ่นแบบนี้ มักจะได้เห็นอะไรเด็ด ๆ ซีนเด็ดตอนเช้าของเราวันนี้คือ คุณยายเสื้อแดง อายุ 80 ปีกว่า แกเดินมาเสิร์ฟ เฝอให้พวกเราด้วยหน้าตาแจ่มใส ยิ้มแย้ม พวกเราขออนุญาต ถ่ายภาพคุณยายไว้ เพราะแกน่ารักดี อัธยาศัยดี พวกเราถามไถ่อายุของคุณยาย ยังชมเปาะว่าแข็งแรงดีจังเลย คุณยายคงอยากโชว์ความแข็งแรง หันหลังจากพวกเรา แกก็วิ่งจ้ำอ้าวไปเลย ... พิมพ์ไม่ผิดครับ วิ่งไปจริงพวกเราถึงกับอึ้งกันไปตามๆ กัน เห็นแล้วอยากให้เหรียญทอง โอลิมลาวซะจริงๆ คุณยายลาวพลังข้าวเหนียว ทำให้พวกเรา เชื่อแล้วว่า ข้าวเหนียวมันให้พลังงานเยอะจริงๆ

อิ่มแล้ว ก็ให้เจ้าก้อง ไปส่งที่ท่ารถหลัก 8 เพื่อไปต่อรถ 3 แถว (อ๊ะ... อย่า งง) ที่ลาวเนี่ย รถ 2 แถวมันเชยแล้วครับ ต้อง 3 แถวนี่สิสุดฮิป เห็นแล้ว แอบคิด จ้างรถตู้ก็เป็นไอเดียที่ดีเหมือนกันแฮะ แต่เดี๋ยวก่อน... มาเที่ยวทั้งทีก็ต้องใกล้ชิด คนท้องถิ่นเข้าไว้สิ เราจะได้สัมผัสความเป็นลาวขนานแท้ ค่าเดินทางเขาคิดหัวละ 40,000 กีบ เพื่อไปท่าเรือนากะสัง แต่คุณป้า ที่รับจ๊อบ เป็นเด็กรถ ถามพวกเราว่าจะไปคอนพะเพ็งด้วยใช่ไหม เหมาเอาไหม คิดถูก 70,000 กีบ .... เอาไงก็เอากัน ก็ดีไม่ต้องหารถต่อไปอีก

 

รถ 3 แถวก็ได้ฤกษ์ออกจากท่ารถหลัก 8 คนก็นั่งกันแน่น แต่ไม่ถึงกับปลากระป๋อง แบ่งเป็น นักท่องเที่ยว และชาวบ้าน ครึ่งๆ โดยนักท่องเที่ยวก็มีกลุ่มเรา และฝรั่งแบกเป้ ส่วนชาวบ้านก็มีทั้งคุณย่า คุณน้า ลูกตัวน้อย มีหมดเลย ส่วนข้างหน้ากิซโม ก็เป็นคุณพ่อชาวลาว ที่นั่งมากับลูกชาย และลูกสาว ต๊อกๆๆ เสียงรถออกตัว วิ่งเรื่อย ๆ ให้สัมผัสอากาศเย็นเอื่อย ๆ ตอนนี้หลายคนเริ่มผงกหัวหลับหงึก ๆ ตามจังหว่ะรถ แต่ได้ผงกหัวเล่นไม่เท่าไหร่เลย รถก็จอดซะแล้ว ทำไมถึงนากะสัง เร็วจังแฮะ

ยังไม่ถึงคอนพะเพ็งหรอกครับ แต่รถเขาจะจอดเรื่อย ๆ ตามจุดแวะพักรายทาง แต่ที่ดูครื้นเครง เฮโล ดีก็คือ กลุ่มแม่ค้านักวิ่งลาว ใครอยากเห็นแม่ค้าวิ่งลาว เป็นยังไง อย่าลืมนั่ง 3 แถวมานะ นั่งรถตู้จะไม่ได้อารมณ์เท่าไหร่

ท่านจะได้สัมผัสกับตา แม่ค้าลาวจะวิ่งมากลุ่มใหญ่ แท็คทีมกันมาก พอวิ่งมาถึงท้ายรถ แล้วก็แตกตัวไปด้านซ้าย ด้านขวา และท้ายรถ พร้อมทิ่มแทง อาหารไม้ๆ สารพัดอย่าง อาทิเช่น ไก่ย่าง กล้วยทับปิ๊ง ข้าวเหนียว นอกจากของคาวก็มีผลไม้ด้วยนะ เขาเรียกมันเพา (เหมือนแถวอีสานเรียก)  ซึ่งก็คือมันแกวนั่นเอง ลูกเล็กๆ สีขาวสะอาด ฉีกกินกันระหว่างทางนั่นแหละ ปอกเปลือกไป  โยนออกข้างทางไป หม่ำไป อร่อยดีแท้

ในกลุ่มเราได้ลิ้มลองจาก ความใจดีของคนลาวร่วมรถ 3 แถว ทานเสร็จก็ยิ้มหวานไป เพราะความหวานอร่อย และปลื้มในน้ำใจคนลาว ส่วนใครจะมาตอนแรกอาจจะตื่น ๆ กับม๊อบแม่ค้า กันตอนแรก   เพราะทั้งทิ่ง แทง ของขายเข้ามาในรถ พร้อมชวนให้ซื้อ อันเซ็งแซ่ ซึ่งตอนแรกอาจะ ยังไม่รู้จะซื้ออะไร ไม่ต้องกลัว รถเขาจอดอยู่หลายจุด ลองซื้อชิมนิด ๆ หน่อย ก่อน แล้วติดใจอะไรก็ซื้อป้ายหน้าได้เลย แนะนำให้ ลองกล้วยทับปิ๊ง ของเมืองลาวจะราดน้ำเชื้อมพร้อมมะพร้าวขูดด้วย  หอมหวานดีไม่ใช่เล่น

ว่าแล้วก็ถึงเวลาซีนเด็ดช่วงก่อนบ่ายคลายเครียด เมื่ออยู่ๆ บักหำน้อย เด็กชายตัวน้อย ที่หม่ำมันแกว จนปวดฉี่ขึ้นมา เจ้าบักหำน้อยก็หันมาบอกพ่อว่า "ปวดเยี่ยวๆ" พวกเราเห็นคุณพ่อ ลุกจากเบาะนั่ง พร้อมอุ้มเจ้าตัวน้อย ผ่านพวกเราไปที่หลังรถ ขณะที่รถยังวิ่งฉิวอยู่เลย แล้วก็จัดการ ถลกกางเกงเจ้าหนูน้อยลง พร้อมอุ้มให้บักหำน้อยฉี่ ถลาลมเล่นซะงั้น เป็นซีนที่ตื่นเต้นปนเสียว ยิ่งนักเพราะ กลัวทั้งพ่อทั้งลูกจะตกลงไปจากหลังรถ 3 แถว แต่ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู แบบว่ากลัวถ่ายมาแล้ว เอาขึ้น blog จะอนาจารเกิน

นากะสังจะอยู่ช่วงหลัก 140 โดยผู้โดยสารทุกคนก็ลงจากรถหมดแล้ว เหลือแต่พวกเราที่ไปต่อ ที่คอนพะเพ็ง ซึ่งอยู่ประมาณหลัก 148 มาถึง จุดนี้ แอบเคือง คุณป้ากระเป๋ารถเหมือนกัน แค่เลยมา 8 กิโลเมตร แกคิดค่ารถเพิ่มเกือบเท่าตัว เสียรู้ซะแล้วตู 

ถึงแล้วน้ำตกคอนพะเพ็ง หรือตาดคอน น้ำตกที่ได้ชื่อร่ำลือกันว่าเป็น น้ำตกไนแองการ่า เอเชีย ค่าเข้าก็ประมาณ 9,000 กีบ พอเข้าไปหน่อย ก็เห็นรถทัวร์ รถตู้ จากเมืองไทยทั้งนั้นเลย ส่วนใหญ่มากับทัวร์เลยอดเห็นซีนเด็ด ร้านอาหารที่นี่มีหลายร้าน ส่วนใหญ่ก็กำลังตระเตรียมอาหาร สำหรับลูกทัวร์กันอยู่ เดินเข้าก็จะได้เห็น ของฝากที่มักจะเขาถ่ายรูปกันมาบ่อย น้ำตาลอ้อยห่อด้วยใบอะไรซักอย่าง เอามาอมเล่นเรียกพลังให้สดชื่น คึกคัก ได้ดีเหมือนกัน

สมยานาม ไนแองการ่าเอเชีย ของน้ำตกคอนพะเพ็ง ได้มาจากความที่เป็นน้ำตกขนาดใหญ่ในเขตแม่น้ำโขงตอนล่าง ถูกกั้นด้วยแก่งหินน้อยใหญ่ ซึ่งคอยขวางกั้นทางเดินของลำน้ำโขงทั้งสาย ซึ่งกระแสน้ำจะรุนแรงมาก เพราะแม่น้ำโขงทั้งสายไหลลงมาก่อนที่จะแยกเป็นหลายสาย ทำให้สายน้ำจะโถมกระหน่าแก่งหิน แห่งนี้อย่างเกรี้ยวกราด ที่นี่จะมีจุดชมวิว ให้ถ่ายรูปกันโดยทำเป็นศาลา หรือจะเดินลงไปสัมผัสอย่างใกล้ชิดก็ได้ :ส่วนใครอยากได้รูปล๊าวลาว ที่นี่ก็จะมีตากล้องพร้อมถ่าย บริการถ่ายภาพพร้อมอัดมาขาย

พวกเราถ่ายภาพอย่างอิ่มหนำแล้ว ท้องพวกเราก็สะกิดเตือนว่า ไม่ได้อิ่มตามไปกับพวกเราด้วย ถึงเวลาลงจอดร้านอาหารแถวนั้นแล้ว เลือกร้านที่ยังไม่มีคน เพราะบางร้านคนแน่นด้วยกรุ๊ปทัวร์ เข้าไปเลยโดนเชิดใส่ ไม่สนใจกลุ่มตัวจ้อย 6 คนอย่างพวกเรา อาหารมื้อนี้ของพวกเรา ตามที่เขาแนะนำกันก็คือ ก้อยปลา (ลาบปลา), ส้มตำ และต้มยำปลา รสชาติอาหารของลาวเขาจะรสไม่จัดจ้าน แบบอาหารอีสานบ้านเรา โดยเฉพาะส้มตำ ถ้าบอกไม่ใส่ปลาแดก (ปลาร้า) แล้วด้วยยิ่งไม่อร่อยเท่าไหร่เลย ออกแนวจืด ๆ เพราะเขาจะตำกับน้ำปลา มะละกอ มะเขือเทศ พริก มะนาวแค่นั้นเอง

ถึงนากะสัง เป็นท่าเรือ โดยค่าโดยสารข้ามไป 4 พันดอน คนละ 15,000 กีบ ใช้เวลาไม่นาน พวกเราก็แบกกระเป๋า เดินหาที่พัก พวกเราอยากได้ที่พักที่ได้วิวสวย ก็เลือกเดินเข้าไปเรื่อยๆ ทางด้านดอนเด็ด (ด้านขวามือ) เกือบกิโลได้ 

ลิ้นเริ่มห้อย ที่พักก็คล้ายๆ  กันหมด ก็เลยเอาที่พักแถวๆ นั้นเลย ได้บ้านพัก Mr.Mo ได้ห้องไม่ติดแม่น้ำ เป็นบ้าน 2 ชั้น แบ่งเป็นห้อง ๆ ส่วนห้องติดแม่น้ำจะ ติสต์มาก เป็นบ้านไม้ ที่มองออกไปแม่น้ำโขง โดยกั๊ตจังอาสาไปลอง ส่วนคนอื่น ขอนอนบ้านตึก ปลอดผีดีกว่า เก็บของเสร็จ ก็เช่าจักรยานขี่ไปสุดทางของดอนเด็ด เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกกัน

ไปจนสุดทาง ก็มีโฆษณาคั่นช่วง ด้วยคุณป้าลาว นุ่งผ้าถุง อาบน้ำ สระผม ให้พวกเรา ได้ชมกัน แต่ที่หนุ๊กหนุก เพราะคุณป้า อาบน้ำสระผม ได้ประหนึ่ง โฆษณาแชมพูแฟซ่า  พร้อมเสียงร้องเพลง เพลิ๊นเพลินในการสระผม แต่ด้วยจรรยาบรรณ (จริงๆ กลัวตีนของป้าแก) เลยไม่ได้ อัดวีดีโอมาให้เบ่งกัน เด็ดมากครับ อาบน้ำริมโขงเนี่ย 

เสร็จจากโฆษณาแฟซ่า เราก็มาเจอ เจ้าหนูคมแฝกต่อ เป็นเด็กลาวคู่หนึ่งของคนที่มาเล่นแถวนั้น เห็นใส่เสื้อสีแดงสกรีนละครคมแฝก ละครเจ็ดสี บ้านเรา เลย เรียกมาไถ่ถาม ก็ได้ความว่า ละครเมืองไทยดังมาก โดยเฉพาะคมแฝกเนี่ย ฮิตสุดๆ ในหมู่เด็กผู้ชาย เพราะเนื้อเรื่องมันสะใจ พวกเราเลยเรียกมาแอ๊ดท่า ถ่ายรูป กับเจ้าหนูทั้งสอง อย่างสนุกสนาน และปรนเปรอให้ด้วย ขนมถุงๆ จะซื้อให้ ถุงเล็ก บอกไม่เอา หยิบถุงใหญ่มาบอกเอาอันนี้ แหม .... ฉลาดจริงนะ เจ้าหนูคมแฝก

แม้วันนี้จะไม่ได้วันของพวกเรา ฟ้าไม่ค่อยสวย เมฆก้อนใหญ่ไปหน่อย บังพระอาทิตย์ตกซะงั้น เลขไม่ได้ภาคพระอาทิตย์ตกเต็มดวง แต่ด้วยบรรยากาศธรรมชาติ ริมแม่น้ำ อากาศแสนสดชื่อน ก็เพียงพอแล้วสำหรับวันนี้ ถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกเสร็จก็เลย ขี่จักรยานไปกินข้าวที่ เรือนพัก Sunset ไปแล้วต้องใจเย็น หน่อยนะ ร้านนี้ มีแม่ครัวคนเดียว คนเสิร์ฟอีกหนึ่งคน เห็นมีลูกค้าสามโต๊ะ อาหารกว่าจะได้รอไปเกือบชั่วโมง หิวจนจะไปช่วย เขาผัดแล้ว สั่งลาบไก่, ไก่ทอด, ผัดผัก, แกงเขียวหวาน, กับไข่คน ที่เขาฟังผิด ขอไข่สามฟอง แต่กลับได้มา 3 จาน ทุกอย่างพอกินได้ แต่ไม่ค่อยคุ้มรอ ถ้าไปทำกันเอง อาจจะอร่อยกว่า โดยเฉพาะแกงเขียวหวาน ไม่ข้น ไม่มัน หวาน ๆ ใส ๆ ดั่งน้ำแกงจืดใส่กะทิสีเขียว

ทานเสร็จก็ขี่กลับที่พัก ช่วยเย็นๆ ถึงจะมีไฟฟ้าใช้กัน เขาจะปั่นไฟตั้งแต่ 18.00 น. แล้ว จะปิดตอน 22.30 น. พวกเราก็นั่งคิดตัวเลขต่อจากเมื่อคืน ด้วยไพ่โปกเกอร์เหมือนเดิม อ๋อ... ใคร อยากใช้อินเทอร์เน็ตที่นี่ก็มีบริการ แม้จะเลยเวลา ปั่นไฟไม่แล้ว เขาก็มีบริการ ด้วยการ ปั่นไฟให้ส่วนตัวเลย แต่ค่าเน็ต ก็จะราคาแพงพิเศษเหมือนกัน อากาศทีนี่เงียบมาก ส่วนใหญ่ชาวบ้านจะเข้านอนกันเร็ว จะเห็นแต่พวกฝรั่งถือไฟฉายเดินไปเดินมา