st.GiZMo

วันนี้ เป็นสุดท้ายแล้ว ขอทริปนี้ และเป็นวันที่ นักท่องเที่ยวทุกคน ไม่อยากให้มี พร้อมบ่นคำว่า "ไม่อยากกลับเล้ย" ไม่พูดเสียงดัง ๆ ฟังชัด ๆ ก็คงเป็นการตะโกนบอกตัวเองในใจลึก ๆ พวกเราสามลิง ก็เช่นเดียวกันเราตื่นกันแต่เช้าตรู่ เพราะไฟลท์ที่บินจาก ฮิราคีออน ไป เอเธนส์ เป็นไฟลท์เช้า พยายามทำทุกอย่างให้รวดเร็ว เพราะรู้สึกเกรงใจ เพื่อนฝรั่งแสนดี คนนี้รบกวนมาหลายวันแล้ว ก่อนขึ้นรถไปกัน พวกเราไม่ลืมที่กล่าวลา เออร์มี่ หมาจอม alert นั่งนิ่งๆ ไปกัน ไม่รู้กำลังง่วง หรือคนอื่นกำลังทำเหมือน กระผมคือ พยายามทำให้ช่วงเวลานี้ดูช้า ๆ เอื่อย ๆ ที่สุด มองเมืองนี้ไปเรื่อย ๆ ช้า ๆ เพลิน ๆ พยายามรับรู้ความรู้สึกจากทุกสัมผัส ที่สุดแท้จะสัมผัสได้ จะได้เก็บไว้เอาในหัวกระโหลกหนา ๆ แต่สมองน้อยไว้ให้ได้มากที่สุด ไม่นานพวกเราถึงสนามบินเรียบร้อยแล้ว ผู้คนเดินกันขวักไขว่ คอสทัสช่วยเหลือพวกเรา อีกแล้วด้วยการติดต่อ counter checkin ขอให้กระเป๋าส่งตรงไปที่เมืองไทยเลย ทำให้ไม่ต้องพะวงกับกระเป๋าให้วุ่นวาย เป็นความรู้ใหม่สำหรับพวกเราด้วย ว่าอย่างนี้ก็ทำได้ด้วย เพราะเรานั่งหลายต่อ แถมยังคนละสายการบิน เริ่มจาก ฮิราคีออน ไปเอเธนส์ ด้วยสายการบินอีเจนท์แอร์ แล้วที่เอเธนส์ค่อยนั่ง กัลฟ์แอร์ไปแวะพักที่ บาห์เรนก่อนค่อยต่อตรงไป สุวรรณภูมิ ส่วนน้ำหนักกระเป๋า ก็ผ่านไปได้ฉลุยอย่างเนียน ๆ รู้งี้ซื้อของฝากเพิ่มอีกดีกว่า แต่ตอนแรกกลัวว่าต้องมานั่งแบกกระเป๋าเอง ระหว่างต่อเครื่อง ซึ่งเป็นภาระหนักอยู่

สัก พักก็ใกล้เวลาเข้าไปรอ gate แล้ว พวกเราได้แต่กล่าวคำขอบคุณอย่างสุดซึ้งกับ ฝรั่งร่างใหญ่ ที่แข็งแรงบึกบึนเหมือนสมดั่งเป็นลูกหลานเหลนโหลน ท่านมหาเทพซุส ที่ทำให้พวกเราได้ท่องเที่ยวกรีซ อย่างปลอดภัย และเจออะไรมากมาย มากกว่าที่คาดหวังไว้เยอะ พวกเราได้แต่บอกว่า ทริปนี้เป็นทริปที่สุดยอด ไม่เคยคิดว่าจะได้เที่ยวสุด ๆ ขนาดนี้ เป็นช่วงเวลาที่ทำใจลำบากที่จะกล่าวลา สหายแสนดี คนนี้จริงๆ  เข้าใจแล้วครับ เวลาเห็นคนกอดกันที่ สนามบินกันนานหลายนาที เหมือนจะไม่ได้เจอกัน ต้องแยกจากกันด้วยความอาลัยอาวรนั้นเป็นยังไง

พวกเรารอเวลาขึ้นเครื่องจากบาห์เรน เพื่อกลับเมืองไทย อยู่นาน ไฟลท์ขึ้น Delayed หลาย ไฟลท์ทีเดียว ตอนนี้เวลาล่วงเลยข้ามวันไปแล้ว คนต่อแถวกันเพื่อรอขึ้นเครื่อง ดูสับสนวุ่นวาย พวกเราสามลิงไม่คิดจะรีบไปต่อแถวแต่อย่างใด เพราะคิดว่า อย่างไรก็มีที่นั่งอยู่แล้ว แต่เป็นความคิดที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ เพราะไป  ๆ มาๆ  เมื่อไปถึงที่นั่งตามตั๋วของพวกเรา กลับพบว่ามีคนอื่นมานั่งอยู่แล้ว และพวกเขาบอกว่าตอนนี้เครื่องบินลำนี้ FREE SEAT อ้าวไหงเป็นอย่างนี้ไปได้ พวกเราสามลิง ขึ้นเครื่องมาเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้ว ที่นั่งสำหรับสามคนก็เหลือแต่ ด้านหลังสุดของลำเครื่องบิน หลังเก้าอี้ติดห้องน้ำพอดี ก็ทำไงได้ ตอนนี้ทุกอย่างดูสับสน อลหม่านไปหมด ดูคุณแอร์ เริ่มยิ้มแหย ๆ พร้อมกันรอยตีนกา จากความเครียดเริ่มผุดออกมา พวกเราสามลิง ทำตัวรับสถานการณ์ตามพื้นนิสัย คนไทย แต่แล้วก็รู้สึกว่าพรมที่ขา มันแฉะ ๆ เปียก ๆ พิกล และมีกลิ่นไม่พึงประสงค์โชยมาหน่อย ๆ เลยลงสังเกตสังกา ดูก็พบว่าน้ำจากห้องน้ำด้านหลังเก้าอี้พวกเรา มันซึมเปรอะออกมาที่พรม พวกเราได้โบกเรียก คุณแอร์คนสวยชาวต่างชาติ เธอได้แต่รับฟัง และบอกว่าที่นั่งเต็มหมดแล้ว โดยเปรียบเหมือนเธอมี ตาที่สาม อยู่ด้านหน้าลำเครื่องด้วย เพราะเธอไม่ได้คิดจะเหลียวไปดูแต่อย่างใด แต่พวกเราก็ยังทิ้งท้ายว่า ช่วยไปดูให้หน่อย รบกวนด้วยนะครับ อย่างสุภาพ และขอความเห็นใจ แต่แล้วเธอก็ไม่สนใจ เหมือนเราเป็นลิง ปิดหู ปิดตา ปิดจมูก ไปซะอย่างนั้น

แต่แล้วนางฟ้าตัวจริง ก็เดินผ่านพวกเรามา เป็น คุณแอร์คนไทย พวกเราดีใจเหมือนได้ พบเพื่อนที่ไม่เคยเจอมา สิบปี กล่าวทักทาย และขอร้อง อยากเปลี่ยนที่นั่ง แต่แอร์ก็บอกด้วยน้ำเสียงอย่างขอความเห็นใจกลับว่า ที่นั่งเต็มจริง แม้กระทั่ง ที่นั่งชั้นธุรกิจ ตอนนี้มี ผู้โดยสารสองท่าน ต้องนั่งที่นั่งสำหรับผู้เรือกันเลย พวกเราได้แต่ทำตาปริ่บ ๆ รับสภาพ แต่คุณแอร์คนไทย ก็ได้พยายามช่วยเหลือพวกเราด้วยการ นำผ้าห่มกันหนาว มาลองพื้นพรมให้พวกเราถึงสามชั้น และกล่าวคำขอโทษ อย่างสุภาพ ผิดเพี้ยนไปจาก แอร์ต่างชาติในเครื่องลำเดียวกัน ที่ตอนนี้เป็น นางมารสวมชุดแอร์ ในสายตาพวกเราไปซะแล้ว กระผมสุดจะทน ไม่ขอทานอาหาร นั่งฟังเพงและหลับไปดีกว่า แต่คิดในใจ ขอให้ถึงประเทศไทย ก็เพียงพอแล้ว เพราะยังไงเราก็ได้รับประสบการณ์เหนือความคาดหวังมาตลอดการเที่ยวทริปนี้ แล้ว เดินทางโดยสวัสดิภาพ  สุดท้ายกัลฟแอร์ ลำนี้ก็แบกห้องน้ำที่เต็มล้นจนน้ำล้นปลิ่มพรมด้านนอก มาถึงเมืองไทยโดยสวัสดิภาพ เป็นการจบทริปแบบไม่รู้จะลงคำจบท้ายว่าอย่างไร ขอเป็นการจบแบบลงอ่าวก็แล้วกัน

 
ขอบคุณครับที่แวะมาอ่านบันทึกนี้